Kendine Yabancı Adamlar

“Eylül kendi başına bir mevsimdir,” demiş şair…

Yazlıkçı ailelerin plakalarını da alıp kasabayı terk ettiği Eylül aylarından biriydi. Tekneler kışlama için birer birer karaya çekileli birkaç gün olmuştu. Pencereden bakınca dökülen yapraklar görünmüyordu; zira buralar hep çamlıktı. Ama seyrelen insanlar, akşam pazarında son lokmalarını yiyip tabaklarını sıyıranlar gibiydi. Hülasa, turizm esnafı yorgundu.

Penceresinde tomurcuklu krizantem çiçekleri olan bir evde buluşuyordu yazdan sağ çıkan aşıklar. Biri spor müsabakalarına bakıyor, öteki dergi ve kitap okuyordu.

“Aslında beni tanısan çok seversin,” dedi kerameti kendinden menkul adam. Son anda iyi hâlden salıverilmiş bir sanık gibi, ama mahcup değil; mücrim bir aşıktı bu adam.

Kadın, okuduğu kitaptan başını kaldırıp adama birkaç saniye baktı.

“Aslında kendini tanısan, özüne bir miligram hakikat katsan, turnusol gibi ortaya çıkacaksın,” diyecekti. Ama yanılıyor olmayı çok istediğinden sustu.

Perçemlerini kulağının arkasına attı ve okumaya devam etti.

“İnsanın kendini tanıması zordur; zira zekâ, çok defa ruh hakkında yalan söyler.”*

Ve bazı adamlar, ömürleri boyunca zekâlarının söylediklerine inanıp ruhlarının sessizliğinde kaybolurlar.

Eylül ise her şeyi görür.

Gidenleri, kalanları ve en çok da kendinden kaçanları.

*W.F. Nietzsche