Köyceğiz Yunus Emre Ortaokulu Bahçesinde "Temizlik" Tartışması: Çöp Değil, Sevgi Fazla Geldi!
Hijyen Maskesinin Ardındaki Asıl Kirlilik: “Lütfen Buradan Çıkar mısınız?”
Bazı anlar vardır, elinizde bir başkasının bıraktığı çöplerle kalakalırsınız. Sadece fiziksel bir çöp değil bu; nezaketsizliğin, ön yargının ve çarpık bir bakış açısının artıkları…
Dün her zamanki gibi mahallemizdeki okulun maç sahasındaydım. Yanımda dört ayaklı dostlarım, elimde ise oraya gelenlerin "hatıra" olarak bıraktığı çekirdek kabuklarını, cam şişeleri ve ambalajları topladığım çöp poşetim. Benim rutinimiz belli: Onlar koşup enerjisini atarken, ben de çocukların oyun oynadığı o alanı cam kesiklerinden, kirlilikten arındırıyorum.
Tam o sırada, adeta steril bir laboratuvardan çıkmışçasına "hijyen" hassasiyetiyle yaklaşan bir çiftin sesi yankılandı: “Lütfen buradan çıkar mısınız? Hayvanlar buraya giremez, çocuklar için uygun değil, hiç hijyenik değil!”
Gülümsedim. Elimdeki çöp dolu poşeti göstererek en yakın kutuya yürüdüm. İçimden geçenleri ise o an nezaketimi bozmadan dile getirmeye çalıştım ama asıl sormamız gereken sorular şunlar:
Cam şişeler mi daha tehlikeli, bir köpeğin pati izi mi?
Yıllardır çocukların okul zamanı oraya attığı, parçalanmış cam şişeler sahanın her yerine saçılmışken sessiz kalanlar; o camları toplayan bir hayvanseveri ve hayvanını "tehlike" olarak görüyor.
Çöp atmak mı "çocuklara uygun", hayvan sevmek mi?
Çocuklarımıza yerlere çöp atmayı, kamusal alanı hoyratça kullanmayı normal bir davranış gibi miras bırakırken; bir canlının koşma hakkını "hijyenik değil" diyerek kısıtlamak ne kadar tutarlı?
Asıl hijyen nerede başlar?
Hijyen sadece yerlerin silinmesi değildir; dildir, üsluptur, bakış açısıdır. Birine "buradan gidin" derken takınılan o dışlayıcı tavır, sahadaki çekirdek kabuklarından çok daha kirli bir görüntü oluşturuyor.
Bugüne kadar aynı sahada "Bir çayımızı iç, sağ ol burayı tertemiz yapmışsın" diyen o güzel insanların aksine, dün karşılaştığım bu "steril" öfke aslında toplumun genel bir yarasını parmak basıyor: Doğadan ve hayvandan kopuk, sterilize edilmiş ama empatiden yoksun bir yaşam alanı arzusu.
Oysa dünya, üzerine çöp atanların değil; o çöpleri toplayanların ve o alanı tüm canlılarla paylaşmayı bilenlerin hatırına dönüyor. Biz o sahada olmaya, temizlemeye ve sevmeye devam edeceğiz. Çünkü biliyoruz ki; sevgiyle bakılan bir göz, hiçbir zaman "hijyenik değil" denilecek kadar kirli olamaz.
