Köyceğiz de Meşhur Palet Tahtaları
Köyceğiz’de bazen bir "dur" sesi duyarsınız; sanırsınız ki çok mühim bir devlet sırrını ifşa etmek üzeresiniz ya da yanlışlıkla birinin bahçesinden taze narenciye kopardınız. Yok, mesele çok daha derin: Paletler.
Geçen gün yol kenarında, çöplüğün ortasında, kendi kaderine terk edilmiş o meşhur palet yığınlarından birine gözüm ilişti. Dedim ki; "Şunlar burada görüntü kirliliği yapacağına, bizim mahallenin canlarına sıcak birer yuva olsun, bir işe yaramış olurlar."
Tam bir tanesine elimi uzatmıştım ki, sanki gizli bir sensör devreye girdi. Kenardan bir ses yükseldi:
"Hey! İzin aldın mı?"
Sese dönüp baktım; sanki paletler masif meşe ağacından oyulmuş antika mobilyalarmış gibi bir sahiplenme duygusu... Dedim ki, "Abi bunlar burada yığınla duruyor, çöplük içinde kalmışlar. Hayvanlar için kulübe yapacağım, işe yarasınlar."
Cevap, Türk insanının o meşhur "elindekini vermeme" azmiyle birleşince ortaya çıkan o şaheser cümle oldu:
"Veremem, biz onları yakıyoruz!"
Şöyle bir durup gökyüzüne baktım. Güneş tepede, Köyceğiz’in o meşhur nemli sıcağı yolları eritiyor. Termometreler halay çekiyor.
"Abi," dedim, "Yaz ayındayız, ne yakması?"
Herhalde arkadaş kışın o sert iki haftasına şimdiden hazırlanıyor ya da Temmuz sıcağında şömine başında nostalji yapma hayalleri kuruyor. Görüntü kirliliği mi? Önemli değil. Farelere yuva olması mı? Sorun yok. Ama bir canın altına minder, başının üstüne çatı olması? İşte orada dur!
Bizim buraların huyu böyle; bir şey çöpte durur, çürür, kokar ama "belki lazım olur" veya "ben yakarım" inadı o şeyi paylaşmanın önüne geçer. Oysa o paletler yakıldığında sadece bir iki saatlik duman olur; bir kulübeye dönüştüğünde ise bir ömürlük yuva.
Neyse, canı sağ olsun. Ben yine yollara düşerim, elbet o "yakılacak" odunların arasından kalbi daha serin, gönlü daha geniş birine denk gelirim. Köyceğiz sıcağında palet yakma hayali kuranlara da şimdiden iyi terlemeler dilerim!
