Siena Gezi Notları: İtalya’da Beyaz Yakadan Kaçış

**Dünyanın geri kalanına şahit olduğunuzda, geriye anlatılacak bir şey kalmıyor. Güzel şehirlerin sokaklarında kelimeler kayboluyor…

Yerel saat ile 12:00’de uyandım. Oysa daha geçen hafta 17:00’de hâlâ beyaz yakamın kravatı sıkıyor olacaktı beni. İki kere kahve molası vermiş ve beş saatte bir kara delikte yutulmuş olacaktım. Bir saatlik Netflix keyfi için hâlâ saati geriye sayıyor olacaktım. Bugün yaşanabilecek en olası hikâye bu olacaktı. Her gün…
Oysa tam aksine, bugün kocaman bir UNESCO Dünya Mirası’nı sığdırdım cebime. Siena…
Ortaçağın ölüm dövüşlerine sahne olan, 1600’lerden bu yana ise at yarışlarının yapıldığı şehir meydanında buldum kendimi.

On altı mahalle, kendi temsilcileri ile bu yarışa katılıyormuş. Her mahallenin bir ismi, bir sembolü var. Yani öyle sıradan isimler değil. Fil, zürafa, tırtıl, kirpi gibi… Avucum kadar şehir, hayvan isimlerinden kimlikler yaratmış. Ne zaman başladı bu hikâye acaba? Fabl sever miydi Siena?

Üç tepeli şehrin eteklerinden, belki bir silüet yakalarım diye, verdim kendimi yokuş aşağıya… Yaban tavşanlarının istilasına uğrayan Ortaçağ tarımına şahitlik ettim… Şehrin üniversitesine bakıp uzaklara daldım… Zaman ve bilim kaç bilge yaratmıştı burada?
San Domenico Kilisesi’nde mum yaktım. Katerina’nın aziz ruhuna… Kızıl bir kentin masmavi çeşmesine bakıp suyun sesinde kayboldum. Sevgili Katerina… Neden maviydi bu fontana?

Kiremit sokaklar arasında karabiberli kurabiyemi yerken şehri düşünüyordum… Beynimde bir sürü odacık açıldı. Her birinde bir mimari, bir renk, bir tat, bir söz, bir soru işareti var.
Şimdi Campo Meydanı’ndan müzik sesleri yükseliyor. Bir etkinlik mevzu bahis. Gidip bir bakmalı. Ee, daha mesai bitmedi…
Ama bu, bir performans çalıştayına benzemez. Attığın her adım LinkedIn’de seni yükseltmez.

Ama yine de—
Haydi kalk, beyaz yakalı…
Burada sanat sokakta.
Hayat sokakta.

LA MİA CARA SİENA…