KÖYCEĞİZ DE PATİLİ DOSTLARLA VİRÜS DİKKAT EDİLMESİ
Köyceğiz’in Sessiz Çığlığı: Dokuz Can, Bir Salgın ve Saf Merhamet
Sokak hayvanlarına bakmak, sadece onlara mama vermek değildir; kalbinizin kapılarını sonuna kadar açmak, onların acısını kendi bedeninizde hissetmektir. Benim hikayem, bir evin içine sığdırılan koca bir dünyayla başladı. Tam 9 can, 9 farklı hikaye ve hepsinin ortak sığınağı benim evimdi. Ancak bu iyilik yolculuğu, sinsi bir düşmanın kapımızı çalmasıyla hayatımın en zorlu sınavına dönüştü: Gençlik hastalığı (Parvovirüs).
Sessiz Düşmanla Savaş
Sokaklardaki canları korumaya çalışırken, bu amansız salgının evimin içine kadar sızmasıyla dünya başıma yıkıldı. Bir yandan kedilerimin halsiz düşen bedenleri, bir yandan "Hepsini kurtarabilecek miyim?" korkusu… 9 kedinin sorumluluğu omuzlarımda bir dağ gibi büyürken, bu mücadelenin tek başına verilemeyeceğini yaşayarak öğrendim.
Sadece Birer Çalışan Değil, Birer Umut Işığı
Bu karanlık günlerde, sadece tıbbi müdahale değil, insani bir el uzatıldı bana. Eğer bugün umudumu yitirmediysem, bu süreçte yanımda olan profesyonellerin sayesindedir:
- Belediye Çalışanları: Onlar sadece birer memur değil, bu savaşın ön cephesindeki neferlerdi. Çağrımıza kulak veren, sokaktaki ve evimdeki bu kriz anında lojistik ve hijyen desteğiyle yükümü hafifleten her bir çalışana minnettarım.
- Veteriner Hekimler: Gözlerimin içine bakıp "Elimizden geleni yapacağız" dediklerinde, sadece bir doktor değil, birer hayat kurtarıcıydılar. Uykusuz geçen gecelerde, serumların başında beklerken gösterdikleri o eşsiz sabır ve şefkat, kedilerim kadar benim ruhuma da şifa oldu.
Minnetle Yoğrulan Bir Veda ve Merhaba
Bu süreç bana şunu öğretti: Sokak hayvanlarına bakmak bireysel bir çaba gibi görünse de aslında devasa bir dayanışma zinciridir. Bu zincirin halkalarını oluşturan, işini sadece kağıt üzerinde değil, kalbiyle yapan tüm belediye ekibine ve veteriner hekimlere sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.
Ve lütfen canlılar bize emanet görmezden gelmeyin bir yardım bir sevgi merhamet vicdan bırakır…
