Yenimahalle Sessiz Bir Gidiş: Tekila'ya Veda...

Sözlerimi seçemiyorum… 

Bugün 4 Haziran, yarın ise benim doğum günüm... Ama ne doğum günü kutlayacak gücüm var ne de içimde bir sevinç.

​Sabah uyandığımda, çok sevdiğim kedim Tekila’yı kaybettim. Ölümünün neyden kaynaklandığını tam olarak bilmiyorum ama karnında bir kesik vardı; adeta patlamış bir haldeydi. Onun o can havliyle bizim garaja doğru gelmeye çalıştığını düşündükçe içim çok acıyor. Zaten bir gözü dikişliydi, görmüyordu; diğeri ise kısırlaştırılmıştı. Aslında uzun zamandır onda yolunda gitmeyen bir şeyler hissediyordum. Birkaç gündür göremiyordum, buralardadır diye düşünmüştüm ama sabah onu o halde buldum. "Keşke gece dışarı çıksaydım, akşam buralara baksaydım" dedim kendi kendime... Muhtemelen bir araba çarptı ve o haliyle buraya kadar gelmeye çalıştı diye düşünüyorum; ama nasıl oldu, ne oldu bilmiyorum.

​Daha ne kadar böyle acı şeyler göreceğim, onu da bilmiyorum. İçim yanıyor. Tek bildiğim şey; hayatınıza bir canlı giriyor ve sonra sessiz, sakin bir şekilde gidiyor. Bugün bunu paylaşıyorum çünkü çok üzgünüm. Onu hiçbir zaman unutmayacağım.

​Onu; en çok sevdiği, sürekli oturduğu, yattığı ve uzandığı o güzel yere, yolun köşesindeki zakkum ağacının dibine gömdüm. Umarım onunla diğer dünyada tekrar buluşurum… 

Seni çok seviyorum Tekila…