Tozlu dizler ve renkli pullar

​Tozlu Dizler ve Renkli Pullar: 

1970-1980 Yıllarının Çocukluk Panoraması
​Günümüzde ekranlara sığdırılan çocuklukların aksine, 1970’li ve 80’li yıllarda çocuk demek; sokak, tozlu diz kapakları ve sınırsız hayal gücü demekti. Oyunun hammaddesi bazen bir parça tebeşir, bazen bir misket, bazen de bir mektubun köşesindeki küçücük bir puldu. İşte o dönemin ruhunu şekillendiren efsaneler:
​1. Dünyayı Avucunda Taşımak: Pul Biriktirmek
​O yılların en büyük heyecanlarından biri, sabır ve merakla örülü pul koleksiyonculuğuydu. Mektupların üzerine yapıştırılan o renkli pullar, henüz keşfedilmemiş dünyaların kapılarını aralardı. Bir su bardağı içindeki ılık suda bekletilerek zarfından özenle ayrılan, kurutulup pul defterindeki şeffaf yuvalarına yerleştirilen her pul; bir ülkeyi, bir tarihi figürü veya egzotik bir çiçeği eve taşırdı. Arkadaşlarla yapılan pul takasları, bizlere koleksiyon yapmanın disiplinini öğretti.
​2. Sokaktaki Küçük Lezzetler: Leblebi Tozu ve Kağıt Külahlar
​O yıllarda çocuk olmak, sadece oyun oynamak değil; bakkaldan alınan o unutulmaz lezzetlerin tadına varmaktı. Bunların en başında, plastik bir tüpün ya da küçük bir poşetin içinde satılan leblebi tozu gelirdi. Pudra şekeriyle karışık o tozu ağza dikip bir yandan yemeye çalışırken bir yandan da konuşmaya kalkışmak, kaçınılmaz bir öksürük krizi ve kahkahalar demekti.
​Bir de o meşhur kağıt külahlar vardı. Gazete kağıdından veya saman kağıdından kıvrılmış külahlar içinde sunulan taze çekirdekler... Her bir çekirdek tanesi, mahalle maçını izlerken ya da bir kapı önünde oturup sohbet ederken zamana eşlik ederdi. Külah bittiğinde o kağıdı açıp içinde kalan son kırıntıları bile ziyan etmemek, o dönemin çocuklarının en büyük keyfiydi.
​3. Misket Dünyası ve Çelik Çomak
​Sokakların en büyük rekabeti misket oyunlarında yaşanırdı. Rengârenk cam bilyeler (kemik) veya daha değerli olan "baş" misketler, toprağa kazılan bir çukur etrafında toplanırdı. Diğer yanda ise doğadan bulunan iki basit dal parçasıyla oynanan çelik çomak, fizik kurallarını çocuk yaşta deneyimlediğimiz bir müsabakaydı. Şehirleşmenin olmadığı o yıllarda, her ağaç altı bir oyun sahasıydı.
​4. Takım Ruhunun Zirvesi: Saklambaç ve Dokuz Taş
​Akşam ezanı okunana kadar süren o meşhur maratonun adıydı saklambaç. "Önüm, arkam, sağım, solum sobe!" repliğiyle mahallenin her köşesi bir sığınağa dönüşürdü. Üst üste dizilen yassı taşların bir topla devrilmesiyle oynanan dokuz taş ise, tam bir takım dayanışması ve hız testiydi.
​5. Tebeşirle Çizilen Dünya: Seksek
​Yere tebeşirle çizilen numaralandırılmış kutularla oynanan seksek, tam bir denge oyunuydu. Düz bir taşın kutulara atılması ve tek ayak üzerinde zıplayarak parkurun tamamlanması gerekirdi. Çizgiye basmak ise sırayı bir sonraki arkadaşına devretmek anlamına gelirdi.
​Sonuç Olarak
1970 ve 1980 yılları arasındaki çocukluk, sadece vakit geçirmek için değil; sosyalleşmek, paylaşmayı öğrenmek ve doğayla bağ kurmak üzerine kuruluydu. Pul defterlerinin başındaki o sessiz odaklanma, leblebi tozunun o tatlı telaşı ve sokaktaki o gürültülü neşe, bugünün dijital dünyasında eksik kalan o gerçek mutluluğun ta kendisiydi.