Köyceğiz’de Bahçelerimiz Büyük, Kalplerimiz Dar mı?

Köyceğiz’in o kendine has huzuru, dün yerini gökyüzünden boşalan şiddetli bir yağmura bıraktı. Ama benim içimde kopan fırtına, dışarıdaki yağmurdan çok daha sertti. Mesele sadece ıslanan toprak değil; ıslanmasın diye bir karış yerini feda edemeyen "komşuluk" ve "insanlık" sınavımızdı.

​Dün, bir anne kedi ve üç yavrusunun çaresizliğine şahitlik ettim. Bir komşum gösterdi onları bana. O bana bakıyor, ben ona bakıyorum... Gönül hepsini bağrına basmak istiyor ama evdeki canların sayısı malum; her kapı sonuna kadar açık olsa da kapasite belli. Gözüm o koca bahçeli, geniş balkonlu evlere takıldı. "Şurada bir köşem var, getir koyalım," diyecek bir ses bekledim. Ama o ses hiç gelmedi. Sadece izlediler.

​Çaresizlikten traktör lastiklerini üst üste yığdım. O devasa lastiklerden, koca bir merhamet kalesi inşa etmeye çalıştım. Anneyi ve yavrularını içine yerleştirdim, üstünü kapattım. Ama yağmur şiddetini artırdıkça o lastikler benim vicdanıma batmaya başladı. İnsanlığın bu kadar "yer darlığı" çektiği bir dünyada, o minicik canları bir lastik içine hapsetmeye gönlüm razı gelmedi.

​Sonuç mu?

Şu an o anne ve yavruları bizim depoda güvende. Belki saray konforunda değiller ama en azından başlarının üzerinde taştan değil, merhametten bir çatı var.

​Olayın sonunda hissettiğim o garip duygu karmaşası beni çok düşündürdü. Bir yanda, komşuların o sağır sessizliğine duyduğum derin bir üzüntü; diğer yanda ise o canları kurtarabilmiş olmanın verdiği huzur. Üzüntüm, sahip oldukları onca imkana rağmen bir kap su, bir karış yer vermekten imtina edenlere... Mutluluğum ise, dünyayı hala "paylaşmanın" kurtaracağına olan inancıma.

​Sahi, biz ne ara bu kadar "ben" olduk? Koca koca evlerimizin bahçelerine dünyaları sığdırdık da, üç tane minik yavruya bir köşe sığdıramadık mı?

​Unutmayalım; yağmur diner, ıslanan yerler kurur. Ama o vicdanlardaki kuraklık nasıl geçer, işte onu bilmiyorum.