Sessiz Patilerin Ardında Kalan Boşluk
Bu derin ve hüzünlü atmosferi, hayatımızın sessiz tanıkları olan, dilleri olmasa da kalpleriyle bize eşlik eden o can dostlarımıza, kaybettiğimiz hayvanlarımıza adayalım.
Bir muma bakıp dalmak, bazen sadece geçmişi değil, o geçmişin içindeki en sadık dostları aramaktır. Çay bardağındaki o buğu, sanki bir zamanlar dizimize başını koyan, soğuk kış günlerinde nefesiyle içimizi ısıtan o canın hayali gibidir. "Hepsi acıdır," dersiniz; çünkü o acının içinde bir çocuk saflığı, bir anı, tarifi imkansız bir sadakat gizlidir.
Hayvan kayıpları, sadece bir canın gidişi değildir; evin içindeki bir sesin, bir neşenin ve karşılıksız sevginin susmasıdır.
Geçmeyen Zamanın Sızısı: Saatler geçer, aylar devrilir ama o boş mama kabının yanından geçerken zaman durur. O ilk günkü sızı, muma bakarken yeniden alevlenir.
Bir Çocuk, Bir Anı: Onlarla olan anılarımız bizi hep çocuk yanımızdan yakalar. Çünkü bir hayvanı sevmek, dünyanın tüm kötülüklerinden sıyrılıp o saf çocukluk masumiyetine geri dönmektir. Onları kaybettiğimizde, o masumiyetten de bir parça eksiliriz.
Kayıpların Gölgesinde Mutluluk: Evet, gidişleri hüzündür, kederdir. Ama o kederin temelinde yatan şey, bir zamanlar paylaşılan o sonsuz mutluluktur. Kuyruk sallayışındaki heyecan, mırlamasındaki huzur... Hepsi şimdi birer hatıra, birer iç çekiş.
Muma bakıp dalarken hatırlayın; onlar bizden sadece fiziksel olarak ayrılırlar. Bıraktıkları o pati izleri, kalbimizin en korunaklı köşesinde, hiçbir zaman geçmeyecek birer mühür olarak kalır. Çayınızın her yudumunda, o sadık dostun size öğrettiği "karşılıksız sevgi"yi bir kez daha yâd edin.
