Evdeki Patili Diktatör : Antik Genleri
Efendim, biz sanıyoruz ki kedimizi biz seçtik. "Gittim, beğendim, adını da Toffy koydum, mamasını veriyorum, sahibi benim" diyoruz. Ne büyük yanılgı! Oysa gerçek şu: Biz sadece birer "personeliz". Toffy ise binlerce yıllık bir halkla ilişkiler stratejisinin son temsilcisi.
Mısır'dan Gelen Ego
Antik Mısırlılar sağ olsun, bu arkadaşlara o kadar tapmışlar, o kadar heykelini dikmişler ki; o genetik miras bugün bizim salonun ortasında, halının tam üzerine (evet, temizlemesi en zor yere) kusarken bile "Hadi, bunu hallet" dercesine bakmalarına sebep oluyor. Bastet’in soyundan gelmek kolay değil; her miyavlamasında sanki piramitlerin inşası için emir veriyor.
"Dokuz Can" Değil, Dokuz Strateji
Şu "dokuz canlılık" meselesi de tamamen bir pazarlama dehası. Aslında mesele can sayısı değil, başlarına açtıkları dertlerden sıyrılma hızı. Gecenin üçünde koridorda hayali bir ejderhayla savaşıp vazoyu devirdiğinde takındığı o "Ben yapmadım, yerçekimi yaptı" ifadesi, işte o bin yıllık bir tecrübe.
Kölelikten Personelliğe
Köpekler binlerce yıl önce evcilleşmiş, "getir-götür" işine girmiş. Kediler ise baktılar ki dışarıda avlanmak zor, fare peşinde koşmak yorucu; "Biz en iyisi bunların tanrısı olalım, onlar bizim yerimize çalışsın" demişler. Bugün Toffy koltukta yayılıp güneşlenirken siz mutfakta en sevdiği konserve mamayı açmak için ter döküyorsanız, tebrikler; antik bir ritüelin parçasısınız.
Günün Tespiti: Bir kedi için ev, bir yaşam alanı değil; sınırları mama kabıyla sınırlı küçük bir krallıktır. Biz ise sadece bu krallığın vergi memurlarıyız (vergi = mama + kum temizliği).
