Köyceğiz'in Değerli İnsanları

Hayatta hatır sayılan insanlar vardır, hepsi bir memlekette toplanır. Kimisi öğretmen, kimisi çiftçi, kimisi buralı; evet, hepsi birer değerli insandır. Bir de kaybettiklerimiz vardır; aslında birçok yerde anılması gereken, tıpkı bir anons gibi.
Kabul edilen tek şey neydi: onların yok oluşu mu yoksa geride bıraktıkları mı? Hepsi birer fidan diktiler, gittiler; kimisi bahçesine, kimisi yollara.
Biz İstanbul'dan geldik, böyle güzellikler görmedik. Kimisi pazara giderdi, nar alamazdı; kimisi mandalina alamazdı; kimisi cennet hurması alamazdı; dut alamazdı. Kan yapan her şey, en güzel meyvesi veren her şey pazarda elimizi yakardı. Zor olan neydi, biliyor musunuz? Çocuklara yedirememek, 'Anne bu nedir?' diye soran çocuklara.
Çocuklar için beslenme ve uyku, büyümenin en önemli ihtiyaçlarıdır. Yıllar geçiyor, bu çağda bunları kaybederken bazen bir avuç insanın değerini bu anlarda anlıyoruz. Kimisi 'yiyebilirsin' diyor, ama kimisi göz hakkımız olan meyveye el uzatamıyoruz. Neden böyleyiz? Olmak için çok mu yabancılaştık? Neden paylaşmayı, sevmeyi unutur olduk? Bir sevinci, bir üzüntüyü paylaşmayıp sırtımızı döner olduk. Bence önce insan, yanındakini sevindirmeyi bilmeli ki bize yetişen çocuklarımız da öyle olsun. Bizler gibi değerli bir avuç insanla mutluluk nasıl olur, bilsin.
Yıllar Geçtikçe... 
Eskiden filmler de izlerdik, mutlu olur, ağlardık; beraber 'ne güzel' der, konuşurduk. Ama artık yorum yapmayı, konuşmayı bıraktık. Plaklar olurdu, dinlerdik; severken birbirimizi ağlardık. Ama şimdi o güzel sofralar yalnız olmayı hatırlatır oldu. Neden böyle olsun? Güzel sofralar neşeyle, sevgiyle, üzülmekse eğer; beraber üzülmeyi, istemeyi, teselliyi beraber bulmayı, sevginin dilini beraber yaşamayı öğretelim.