Bir "Karakulak" Geçti Bu Dünyadan: Çaresizliğin Çocuğum
Ne bu satırları dizmeye gücüm var, ne de yaşadıklarımıza "zor zamanlar" demeye dilim varıyor. Yorgunum, kırgınım ve hepsinden öte, avuçlarımın içinde büyüttüğüm o küçük canın gidişiyle kimsesiz kalmış bir çocuk gibiyim.
Onu sokakta, acıların ortasında bulmuştum. Evimize sığınan, kedi yatağında mutluluktan taklalar atan o neşeli, hayat dolu hali gözlerimin önünden gitmiyor. Hayallerimiz vardı onunla ilgili... "Büyüyecek, kocaman olacak; mahallenin efendisi olup kardeşlerini koruyacak," derdik. Ölümü, hastalığı, bu ani vedayı ona hiç konduramadık.
Şimdi evimize öyle bir keder çöktü ki, tarif etmek imkânsız. Bu satırları yazarken gözyaşlarım kağıda karışıyor, videolarına her baktığımda nefesimin kesildiğini hissediyorum. Sanki bir acıya ağlarken, hayat başka bir acıyla kapımızı çalıyor. Bu yeni yere taşındığımızdan beri kayıplarımız bitmedi. Her kaybın arkasında ayrı bir hikâye, her bakışta unutulmayan bir anı kaldı.
Hele o gözler... Bakmaya kıyamadığım, içine dünyaları sığdırdığım o bakışlar şimdi sadece hafızamda bir sızı. İnsan hayatta her şeyle mücadele ediyor da, sevdiğini elinden alan o "çaresizliğe" karşı diz çöküyor. Yüreğim artık bu yükü kaldırmakta zorlanıyor.
Seni çok sevdim Karakulak... Belki bu dünyada vaktin kısaydı ama bıraktığın iz, kalbimde bir ömür boyu kalacak.
