Ayrılık da Sevdaya Dahil

Bazı vedalar vardır; sözcüklerle anlatılamaz. Bir çocuğun gözlerinde biriken birkaç damla yaş, bazen saatlerce yapılan konuşmalardan çok daha fazlasını söyler. İşte eğitim öğretim yılının sonuna gelirken, bu satırları kalbimin en özel köşesinde yer eden öğrencilerime yazmak istedim.
Bir öğretmen için en büyük mutluluk nedir diye sorsalar, sanırım cevabım hiç değişmez: Bir çocuğun kalbine dokunabilmek...
 

Aynı sınıfta nefes almak, birlikte öğrenmek, birlikte gülmek, bazen düşünmek, bazen de hayata dair küçük ama önemli dersler paylaşmak... Bunlar dışarıdan bakıldığında sıradan anlar gibi görünebilir. Oysa bir öğretmenin hafızasında her biri ayrı bir hikâyedir.
 

Bugün dönüp geriye baktığımda; İngilizce kelimelerin arasına sıkışan kahkahaları, ödev telaşlarını, ders sırasında kurulan masum hayalleri ve gözlerimin içine bakarak sevgisini anlatmaya çalışan o güzel çocukları görüyorum.

Her sınıfa girdiğimde tahtaya kalpler çizerek bana sürpriz yapmak isteyen sevgili öğrencilerim Miray ve Buğlem... Belki yıllar sonra bu satırları okumayacaksınız ama bilin ki ben sizi hiç unutmayacağım. Çünkü bazı insanlar hayatımıza kısa süreliğine girer ama bıraktıkları iz ömür boyu silinmez.
 

Bu yılın sonunda beni en çok duygulandıran şey ise ayrılık konuşmaları oldu. "Öğretmenim gitmeyin" diyen sesler, dolan gözler ve vedalaşırken sıkıca tutulan küçük eller... O an anladım ki eğitim sadece bilgi vermek değilmiş. Eğitim; güven vermek, sevgi bırakmak ve bir çocuğun kalbinde güzel bir iz olabilmekmiş.
 

Seneye nerede olacağımı bilmiyorum. Belki başka bir okulda, başka sıraların arasında, başka çocukların hayatına dokunmaya çalışacağım. Ama şunu biliyorum ki her öğretmen, geride bıraktığı öğrencilerinin kalbinde yaşamaya devam eder. Ve aslında hiçbir veda tam anlamıyla bir ayrılık değildir.
 

Öğretmen olmak; sabrı seçmektir. Şefkati büyütmektir. Adil olabilmek, merhameti kaybetmemek ve her çocuğun içinde saklı olan ışığı görebilmektir. Bazen bir harf öğretirsiniz, bazen bir kelime... Ama çoğu zaman fark etmeden sevginin dilini öğretirsiniz.
 

Bir eğitim öğretim yılının daha sonuna geldik. Günler geçti, mevsimler değişti ve şimdi yaz tatili kapıda. Ancak bazı anılar vardır ki ne zaman geçer ne de unutulur.
Bugün ayrılığın hüznünü yaşarken, kalbimde tarifsiz bir mutluluk da taşıyorum. Çünkü biliyorum ki bir öğretmenin gerçek başarısı, yıllar sonra bile güzel hatırlanabilmektir.
 

Belki ayrılık da sevdaya dahildir...
Çünkü insan ancak sevdiğine veda ederken bu kadar hüzünlenir.
Ve ben, gözleri dolan öğrencilerime bakarken bir kez daha anladım ki; bir öğretmenin en büyük ödülü, geride sevgi bırakabilmektir.